Żyjąc z Chrystusem zmartwychwstajemy
poniedziałek, 31-08-2026
100-lecie śmierci Sługi Bożego ks. Pawła Smolikowskiego CR „Życie więc nasze wspólne z Chrystusem Panem jest zmartwychwstaniem naszym, początkiem chwalebnego zmartwychwstania, które po śmierci w swoim czasie się dokona.” Tymi słowami ks. Pawła Smolikowskiego CR można opisać jego życie, które na ziemi zakończyło się sto lat temu, 11 września 1926 roku. Dziś, przez jego współbraci – zmartwychwstańców, jest nazywany wychowawcą świętych, apostołem jedności lub orędownikiem w codzienności, a czasem nawet mentorem w rozpaczy. Rzeczywiście poprzez przykład życia i słowo kształtował postawy wielkich postaci Kościoła polskiego (wystarczy wspomnieć takie nazwiska jak Bilczewski, Pelczar, Balicki, Sapieha czy Teodorowicz). Swoją wytrwałą posługą służył sprawie jedności wierzących w Chrystusa. Robił to często sumiennie spełniając swe obowiązki, nawet jeśli działo się to w dramatycznych okolicznościach.
Czcigodny Sługa Boży, ks. Paweł Smolikowski CR, urodził się na terenie Rosji,
w Twerze 4 lutego 1849 r. Po powrocie rodziny z wygnania, ukończył szkołę średnią w Warszawie i wstąpił do seminarium duchownego. Został wysłany do Rzymu, gdzie poznał i przyłączył się do Zgromadzenia Zmartwychwstańców. Wyświęcony na kapłana obrządku wschodniego (1873 r.) pracował jako misjonarz w Bułgarii (1874-1882), a następnie we Lwowie (1882-1891). Był dobrym wykładowcą, utalentowanym wychowawcą młodzieży i współtwórcą zmartwychwstańczego systemu wychowania. Kierował Papieskim Kolegium Polskim w Rzymie (1891-1921), był generałem Zgromadzenia (1895-1905), oraz mistrzem nowicjatu w Krakowie (1921-1926). Pełnił funkcję konsultora watykańskich kongregacji: Propagandy Wiary i Soboru. Głosił prawdę o moralnej nędzy ludzkiej i konieczności wspólnego życia z Panem Jezusem na co dzień. Pozostawił ponad dwieście różnojęzycznych dzieł (książek i artykułów). W życiu osobistym unikał wszelkiej nadzwyczajności. Cechowała go ogromna wierność Bogu, dokładność i staranne spełnianie obowiązków. Zdumiewał głęboką wiarą, pokorą i posłuszeństwem. Zmarł w opinii świętości 11 września 1926 r., w domu zmartwychwstańców przy ul. Łobzowskiej 10 w Krakowie (w kruchcie kościoła spoczywają Jego doczesne szczątki). Proces beatyfikacyjny na poziomie diecezjalnym został zakończony, a dokumentację przekazano do Watykanu. Papież Franciszek podpisał 19 grudnia 2017 r. dekret o heroiczności cnót ks. Pawła.
We wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi, 12 września b.r. o godz. 13.00 w Sanktuarium Św. Jana Pawła II Wielkiego, ks. kard. Stanisław Dziwisz będzie przewodniczył Mszy św. dziękczynnej za życie Czcigodnego Sługi Bożego ks. Pawła Smolikowskiego CR. Postać Księdza Kardynała jest swego rodzaju łącznikiem ze św. Janem Pawłem Wielkim, który – jako metropolita krakowski – zainicjował proces beatyfikacyjny ks. Smolikowskiego oraz przewodniczył uroczystościom pięćdziesiątej rocznicy jego śmierci w kościele Mariackim. We Mszy św. wezmą też udział m.in. ks. bp Christo Proikov, emerytowany ordynariusz eparchii św. Jana XXIII w Bułgarii, przełożony generalny zmartwychwstańców ks. Evandro Miranda Rosa CR, prowincjał Zgromadzenia ks. Mariusz Mazur CR, liczni pielgrzymi z parafii i duszpasterstw zmartwychwstańczych oraz przedstawicielki żeńskich wspólnot zakonnych.
Ten kulminacyjny moment obchodów stulecia śmierci ks. Pawła Smolikowskiego CR przypada w 340 rocznicę odsieczy wiedeńskiej. Z tej okazji bł. Innocenty XI ustanowił wspomnienie Najświętszego Imienia Maryi, do której ks. Paweł ułożył m.in. taką modlitwę: „O Matko, Królowo nasza! Wyjednaj nam, wyproś dla nas: zgodę, poszanowanie praw, miłość dla wszystkich i dla nieprzyjaciół naszych. Spraw, by wśród nas znikła prywata, egoizm, marnotrawstwo, niesumienność. Daj, byśmy naprawdę szukali tylko dobra swego kraju, a głównie jego dobra religijnego, by kraj nasz spełniał nadal swoje posłannictwo przedmurza chrześcijaństwa, jednak nie tylko odpędzając barbarzyńców, ale też broniąc i szerząc zasady chrześcijańskie, szerząc Królestwo Boże. A wtedy i cała reszta, to jest szczęście, pomyślność kraju, wielkość jego, będą nam dane, jak to obiecał Syn Twój Najmilszy. Amen.”
